02-03-08

Zuiderse frisheid

Zuiderse wijnen associëren we met rijp fruit, een zwoele body en een flinke scheut alcohol. De zon zorgt immers voor rijpe druiven met veel suikers. Verfijnde wijnen maken is in zuiderse regio’s niet altijd evident, al mogen we niet veralgemenen. Zeker voor witte wijnen valt het op dat de befaamdste wijnen vaak uit koelere regio’s komen.

Niet zo lang geleden bespraken we hier enkele rode wijnen uit Zuid-Italië. Die vielen prima in de smaak. Maar hoe zit dat met witte wijn? Kan je in het zuiden van de Italiaanse laars witte wijnen maken met voldoende frisheid, of is plompheid daar de regel?

Evenknieën van Riesling of Chablis mogen we natuurlijk niet verwachten. Maar de natuur zit niet slecht in elkaar en de mens heeft haar in de loop der eeuwen goed geholpen. In de meeste wijnregio’s treffen we druivensoorten aan die zich kiplekker voelen in het plaatselijke klimaat. Een goede wijnbouwer weet welke rassen hij kan gebruiken.

Diep in het zuiden komt het erop aan druivensoorten te gebruiken die ondanks een stevige (over)dosis zon voldoende frisheid in het glas toveren. Een mooi voorbeeld is Greco, een witte druif die je in zowat heel Zuid-Italië aantreft. De naam geeft overigens aan dat ze van Griekse origine is, ook al een warm wijngebied.

De bekendste Grecowijnen komen uit Campania, uit de appellatie Greco di Tufo. Ook op het eiland Capri treffen we deze soort, waar ze vaak wordt gemengd met andere soorten. Toch moeten we uitkijken als we over Greco schrijven, want DNA-onderzoek toonde aan dat deze naam eigenlijk voor verschillende druivensoorten door elkaar wordt gebruikt. Ja, we zitten in Italië, en dat zullen we geweten hebben...

Statti Greco 2006

We laten de genetica voor wat ze is en dalen af naar Calabrië, de tip van de Italiaanse laars. Dit is allesbehalve een gerenommeerde wijnregio, maar dat zal ons worst wezen. Wijn beoordeel je in het glas, niet op het etiket.

In het midden van Calabrië ligt de kleine herkomstbenaming Lamezia DOC. Alberto en Antonio Statti runnen er een snel groeiend wijnbedrijf, één van de grootste van de streek.

Hun Greco bewijst wat ze in hun mars hebben. De donkere kleur springt in het oog: dit is echt een goud-gele wijn. We ruiken rijp geel fruit en amandelen. In de mond valt vooral op hoe mooi strak en droog deze wijn is, met flink wat zuren en een pittige mineraliteit. De lange afdronk blijft bekoren. Een erg evenwichtige karakterwijn, die u kan schenken als aperitief of bij een brede waaier aan antipasti.

€ 8,95 bij Raineri in Genk, 089.84.83.82

Greco_web

22:12 Gepost door Luk in WIjn | Permalink | Commentaren (0) | Tags: greco, calabrie, italie |  Facebook |

24-02-08

Een druif die naar zichzelf smaak

Wijnliefhebbers maken er graag een sport van om in een wijn zoveel mogelijk geuren en smaken te herkennen. Dat kunnen eenvoudige vruchtenaroma's zijn zoals kers of appel, of complexere aroma's zoals leer of bosgrond. Het benoemen van al die geuren en smaken is eerder leuk dan belangrijk. Laat je dus niet afschrikken als je zelf niets kan benoemen.

Het herkennen van geuren en smaken is vooral een training voor ons smaakgeheugen. Zo worden we ons bewuster van wat we proeven of ruiken. Het moeilijkste is geuren exact benoemen. We ruiken iets, we weten dat we het kennen, maar we weten niet precies wat het is. Dat kan bij het wijnproeven behoorlijk frustrerend zijn. Soms leggen we indirecte verbanden. Zo doet de geur van kruidnagel ons aan de tandarts denken. Die gebruikt namelijk eugenol, een stof die uit kruidnagel afkomstig is.

De makkelijkste geuren zijn vaak de eenvoudige vruchtenaroma's. Veel witte wijnen ruiken naar citrusvruchten, veel rode wijnen ruiken naar rode vruchten zoals kersen, krieken, frambozen of aardbeien.Ook makkelijk zijn aroma's afkomstig uit de houten vaten waarin sommige wijnen rijpen. We ruiken dan gebrand hout (of getoast brood, gebrande koffie, cacao...) en we proeven vanille.

Zo ontdekken we dat wijn in staat is tientallen geuren en smaken voort te brengen. Wijn is een complex product en precies daarom is er een hele wijncultuur ontstaan. De kans dat er ooit een cultuur ontstaat rond pakweg chocolademelk of spuitwater is nihil.

Wie de wijnaroma's een beetje onder de knie krijgt, zal vaststellen dat je één vrucht bijna nooit in de geur of de smaak van wijn terug vindt: druiven! Op die regel bestaat evenwel een uitzondering, namelijk de muskaatdruif. Wie deze druif ruikt of proeft, zal ze zeker herkennen in muskaatwijn.

Miguel Asensio Moscatel 2005


Muskaatdruiven laten zich tot alle mogelijke wijnen vergisten, maar het vaakst tref je ze in zoete wijnen uit Zuiderse streken. In het Spaanse Navarra maakt Javier Asensio een zeer typische zoete Moscatel, op basis van laatgeoogste druiven.

Meteen herken je de zwoele en zeer aromatische geur en smaak van Muskaat. Deze wijn heeft uiteraard nog veel meer te bieden. Probeer bijvoorbeeld de aroma's te herkennen van gedroogde abrikozen en rozenwater. In de mond proef je onder meer honing en Arabische gom. Doordat de wijn een speelse frisheid heeft, gaat het zoete niet vervelen.

Schenk deze Moscatel bij een cake met geconfijt fruit of bij een abrikozenclafoutis.

€13.56 bij Puerta del Sol in Deurne (Antwerpen), 03.325.44.84, www.puertadelsol.be

asensio_web

17:19 Gepost door Luk in WIjn | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muskaat, muscat, moscatel |  Facebook |

20-02-08

Goede Beaujolais is ideale maaltijdwijn

Weinig wijnen hebben een zo belabberde reputatie als Beaujolais. Dat dankt deze wijnstreek aan de jaarlijkse kermis van primeurwijnen, de Beaujolais nouveau. Het gaat om piepjonge wijnen, waarvan de druiven een tweetal maanden eerder nog in de wijngaard hingen. In Europa passen de consumenten steeds meer voor dit veredelde fruitsap. Primeurwijnen maken tegenwoordig vooral sier in Japan en China.

Jammer genoeg wijzen veel consumenten gemakshalve alle Beaujolais af. Jammer, want er valt best kwaliteit te vinden onder de serieuze jongens (of zouden Beaujolaiswijnen eerder meisjes zijn?). Goede Beaujolais is fruitig, fris, zacht en soepel.

Officieel behoort Beaujolais tot de Bourgognewijnen, maar eigenlijk houdt dat weinig steek. Beaujolais ligt zuidelijker, heeft rotsige bodems in plaats van de Bourgondische kalkrijke ondergrond en bovendien worden rode Beaujolaiswijnen van de Gamaydruif gemaakt en niet van Pinot Noir. Ja, er is ook Gamay in Bourgogne, maar die speelt daar tweede viool. De heuvels zijn ook een stuk hoger in de Beaujolais, met een ultieme piek op 1.012 meter.

Naast de algemene AOC Beaujolais en Beaujolais Supérieur, krijgen 39 noordelijke gemeenten de status van Beaujolais Village. Daarbinnen mogen 10 gemeenten hun eigen naam aan de wijn geven, de zogenaamde cru’s. Enkele namen klinken je vast bekend in de oren: Fleurie, Brouilly, Moulin-à-Vent of Saint-Amour. Aan poëzie hebben ze daar geen gebrek.

De natuurlijke wijn van Lapalu

Genoeg theorie, tijd om een fles te ontkurken. In het Leuvense restaurant Het Land aan de Overkant dronk ik onlangs een Beaujolais Villages Veilles Vignes 2004 van Jean-Claude Lapalu. Lapalu is een aanhanger van de natuurlijke wijn. Hij gaat dus nog een stuk verder dan de doornsee bioboer, met onder meer natuurlijke gisten en een absoluut njet tegen sulfiet. Reken daarbij nog eens stokken van 60 à 100 jaar, zeer lage rendementen en een bodem van graniet. Dan merk je pas wat Gamay in zijn mars heeft. Naast bakken rood fruit en heerlijke frisheid proeven we een puike structuur en een verrassende concentratie. In neus en mond ontdekken we een wild kantje, maar zonder overdrijving.

Bij een schotel van speenvarken toonde deze Beaujolais meteen ook zijn sterkste troef: het is een echte maaltijdwijn. Veel powerwijnen scoren op de proeftafel maar vinden nauwelijks een geslaagde toepassing aan de eettafel. Aan dit soort wijnen beleef je dus meer plezier.

Overigens, felicitaties aan restaurantuitbater Luc Roelandt, die steeds weer gedurfde wijnen koppelt aan zijn menu’s. Goede gastronomie eindigt niet bij het bord.

€ 10,20 bij Vinikus

 

Lapalu

 

17:44 Gepost door Luk in WIjn | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beaujolais, gamay |  Facebook |