24-02-08

Een druif die naar zichzelf smaak

Wijnliefhebbers maken er graag een sport van om in een wijn zoveel mogelijk geuren en smaken te herkennen. Dat kunnen eenvoudige vruchtenaroma's zijn zoals kers of appel, of complexere aroma's zoals leer of bosgrond. Het benoemen van al die geuren en smaken is eerder leuk dan belangrijk. Laat je dus niet afschrikken als je zelf niets kan benoemen.

Het herkennen van geuren en smaken is vooral een training voor ons smaakgeheugen. Zo worden we ons bewuster van wat we proeven of ruiken. Het moeilijkste is geuren exact benoemen. We ruiken iets, we weten dat we het kennen, maar we weten niet precies wat het is. Dat kan bij het wijnproeven behoorlijk frustrerend zijn. Soms leggen we indirecte verbanden. Zo doet de geur van kruidnagel ons aan de tandarts denken. Die gebruikt namelijk eugenol, een stof die uit kruidnagel afkomstig is.

De makkelijkste geuren zijn vaak de eenvoudige vruchtenaroma's. Veel witte wijnen ruiken naar citrusvruchten, veel rode wijnen ruiken naar rode vruchten zoals kersen, krieken, frambozen of aardbeien.Ook makkelijk zijn aroma's afkomstig uit de houten vaten waarin sommige wijnen rijpen. We ruiken dan gebrand hout (of getoast brood, gebrande koffie, cacao...) en we proeven vanille.

Zo ontdekken we dat wijn in staat is tientallen geuren en smaken voort te brengen. Wijn is een complex product en precies daarom is er een hele wijncultuur ontstaan. De kans dat er ooit een cultuur ontstaat rond pakweg chocolademelk of spuitwater is nihil.

Wie de wijnaroma's een beetje onder de knie krijgt, zal vaststellen dat je één vrucht bijna nooit in de geur of de smaak van wijn terug vindt: druiven! Op die regel bestaat evenwel een uitzondering, namelijk de muskaatdruif. Wie deze druif ruikt of proeft, zal ze zeker herkennen in muskaatwijn.

Miguel Asensio Moscatel 2005


Muskaatdruiven laten zich tot alle mogelijke wijnen vergisten, maar het vaakst tref je ze in zoete wijnen uit Zuiderse streken. In het Spaanse Navarra maakt Javier Asensio een zeer typische zoete Moscatel, op basis van laatgeoogste druiven.

Meteen herken je de zwoele en zeer aromatische geur en smaak van Muskaat. Deze wijn heeft uiteraard nog veel meer te bieden. Probeer bijvoorbeeld de aroma's te herkennen van gedroogde abrikozen en rozenwater. In de mond proef je onder meer honing en Arabische gom. Doordat de wijn een speelse frisheid heeft, gaat het zoete niet vervelen.

Schenk deze Moscatel bij een cake met geconfijt fruit of bij een abrikozenclafoutis.

€13.56 bij Puerta del Sol in Deurne (Antwerpen), 03.325.44.84, www.puertadelsol.be

asensio_web

17:19 Gepost door Luk in WIjn | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muskaat, muscat, moscatel |  Facebook |

20-02-08

Goede Beaujolais is ideale maaltijdwijn

Weinig wijnen hebben een zo belabberde reputatie als Beaujolais. Dat dankt deze wijnstreek aan de jaarlijkse kermis van primeurwijnen, de Beaujolais nouveau. Het gaat om piepjonge wijnen, waarvan de druiven een tweetal maanden eerder nog in de wijngaard hingen. In Europa passen de consumenten steeds meer voor dit veredelde fruitsap. Primeurwijnen maken tegenwoordig vooral sier in Japan en China.

Jammer genoeg wijzen veel consumenten gemakshalve alle Beaujolais af. Jammer, want er valt best kwaliteit te vinden onder de serieuze jongens (of zouden Beaujolaiswijnen eerder meisjes zijn?). Goede Beaujolais is fruitig, fris, zacht en soepel.

Officieel behoort Beaujolais tot de Bourgognewijnen, maar eigenlijk houdt dat weinig steek. Beaujolais ligt zuidelijker, heeft rotsige bodems in plaats van de Bourgondische kalkrijke ondergrond en bovendien worden rode Beaujolaiswijnen van de Gamaydruif gemaakt en niet van Pinot Noir. Ja, er is ook Gamay in Bourgogne, maar die speelt daar tweede viool. De heuvels zijn ook een stuk hoger in de Beaujolais, met een ultieme piek op 1.012 meter.

Naast de algemene AOC Beaujolais en Beaujolais Supérieur, krijgen 39 noordelijke gemeenten de status van Beaujolais Village. Daarbinnen mogen 10 gemeenten hun eigen naam aan de wijn geven, de zogenaamde cru’s. Enkele namen klinken je vast bekend in de oren: Fleurie, Brouilly, Moulin-à-Vent of Saint-Amour. Aan poëzie hebben ze daar geen gebrek.

De natuurlijke wijn van Lapalu

Genoeg theorie, tijd om een fles te ontkurken. In het Leuvense restaurant Het Land aan de Overkant dronk ik onlangs een Beaujolais Villages Veilles Vignes 2004 van Jean-Claude Lapalu. Lapalu is een aanhanger van de natuurlijke wijn. Hij gaat dus nog een stuk verder dan de doornsee bioboer, met onder meer natuurlijke gisten en een absoluut njet tegen sulfiet. Reken daarbij nog eens stokken van 60 à 100 jaar, zeer lage rendementen en een bodem van graniet. Dan merk je pas wat Gamay in zijn mars heeft. Naast bakken rood fruit en heerlijke frisheid proeven we een puike structuur en een verrassende concentratie. In neus en mond ontdekken we een wild kantje, maar zonder overdrijving.

Bij een schotel van speenvarken toonde deze Beaujolais meteen ook zijn sterkste troef: het is een echte maaltijdwijn. Veel powerwijnen scoren op de proeftafel maar vinden nauwelijks een geslaagde toepassing aan de eettafel. Aan dit soort wijnen beleef je dus meer plezier.

Overigens, felicitaties aan restaurantuitbater Luc Roelandt, die steeds weer gedurfde wijnen koppelt aan zijn menu’s. Goede gastronomie eindigt niet bij het bord.

€ 10,20 bij Vinikus

 

Lapalu

 

17:44 Gepost door Luk in WIjn | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beaujolais, gamay |  Facebook |

15-02-08

De prijs van wijn

In deze tijd van stijgende voedselprijzen heeft de consument extra aandacht voor zijn beurs. Voor de ene fles wijn betaal je een paar euro, voor de andere enkele honderden euro’s. Om die te verklaren, moeten we zowel naar objectieve als subjectieve factoren kijken.

Een aantal elementen ligt voor de hand. De arbeidskost ligt een stuk hoger in Frankrijk of Duitsland dan in Chili of Zuid-Afrika. Een wijnboer die veel druiven aan één stok laat groeien maakt goedkopere wijn dan iemand die zijn oogst beperkt. Die laatste maakt dan weer veel betere wijn. Iemand die een vlak stuk land heeft kan met machines werken, wie op steile hellingen zit moet noodgedwongen alles met de hand doen. Een wijn die op eiken vaten werd gerijpt kost meer dan één die in stalen of betonnen kuipen verbleef. Goede kurk kost meer dan schroefdoppen. En uiteraard willen wijnmakers en handelaars liefst ook nog wat winst maken.

Boven op dat alles komen taksen, die sterk kunnen verschillen van land tot land. In Scandinavische landen betaalt u een pak meer dan bij ons voor een identieke wijn.

Dt soort factoren maakt het verschil tussen 5 euro 15 euro. Ze verklaren niet waarom een wijn 100 euro kost. Eigenlijk is het heel het simpel: een wijn kost 100 euro omdat er mensen bestaan die bereid zijn dat bedrag te betalen. Wie Grand Cru Classés uit Bordeaux of Supertoskanen uit Italië in zijn kelder wil, betaalt de prijs die kapitaalkrachtige lieden uit Amerika, Japan, China of Rusland willen ophoesten. Met dank aan toonaangevende wijnschrijvers als Robert Parker, die met hun puntensysteem de internationale marktwaarde van topwijnen bepalen.

De wijnze wijndrinker doet er goed aan om vooral de relatie tussen prijs en kwaliteit in de gaten te houden. Voor 2 of 3 euro mag u niet veel soeps verwachten, maar zo pakweg tussen de 5 en de 15 euro vindt u beslist heel wat goede wijn.

JBG Chenin Blanc 2006

In Anjou, aan de oevers van de Franse Loire, vonden we deze prijsvriendelijke wijn van 100% Chenin Blanc, een zeer nobele druif. Wijnmaker Jean-Bernard Germain (vandaar de initialen) levert een mooie wijn af voor weinig geld.

De pas ontkurkte wijn geurt vooral naar de zee. Na de nodige zuurstof komen daar bloesems en fris fruit bij. In de mond ontdekken we onder meer kruisbes, limoen en passievrucht. Een goede Chenin heeft altijd mooie zuren en een flinke dosis mineralen. Deze wijn van 14 ° alcohol voegt daar een stevige body aan op.

Probeer deze fles eens bij getoast brood met verse geitenkaas en gerookte zalm.

€ 5,39 in de Colruyt.

JBG_klein

22:51 Gepost door Luk in WIjn | Permalink | Commentaren (2) | Tags: loire, chenin blanc |  Facebook |